|
خودكرده را تدبیر نیست
آخرین جلسه علنی مجلس هفتم در سال 86 چهارشنبه هفته گذشته برگزار شد. نمایندگان با عجله كار رسیدگی به بودجه را به پایان رسانده و برای تبلیغات راهی حوزههای انتخابیه شدند تا تمام تلاش خود را برای حضور در مجلس آینده در این 20 روز باقیمانده به انتخابات به كار گیرند تا شاید در مجلس هشتم همچنان بر كرسیهای سبز پارلمان تكیه زنند. در هیاهوی فضای انتخابات و رایزنیهای فشردهای كه نمایندگان برای قرار گرفتن اسمشان در لیستهای انتخاباتی داشتند، روند بررسی بودجه سال 87 آنچنان در مجلس سپری شد كه گویی كماهمیتترین موضوع برای نمایندگان سند مالی سال آینده كل كشور بود. بودجهای كه بررسی آن در سنوات گذشته در مجلس بیش از یك ماه زمان میبرد، در كمتر از یك هفته در صحن علنی به پایان رسید. نمایندگان حاضر نشدند در بحثهای چالشبرانگیز همچون بنزین وارد شوند و هیاترئیسه مجلس برای طرح پیشنهادات نمایندگان بر بودجه سقف تعیین كرد و همواره این كلام روسای جلسه كه «با ضیق وقت مواجه هستیم» طنینانداز جلسات علنی بود. پیشبینی این وضعیت از ماهها قبل قابل تصور بود. همزمانی بررسی لایحه بودجه با زمان انتخابات مجلس هشتم از ابتدای تعیین تاریخ 24 اسفندماه از سوی وزارت كشور، این نگرانی را برای بسیاری به وجود آورد كه بررسی لایحه بودجه تحت تاثیر فضای انتخابات باشد؛ گرچه غلامعلی حدادعادل و برخی از چهرههای شاخص مجلس هفتم سعی كردند تحت این عنوان كه «احساس مسوولیت نمایندگان در قبال مسئله مهمی چون لایحه بودجه بیش از فعالیت برای حضور در مجلس آینده است» پاسخگوی انتقادات باشند اما عملا جلسه آخر مجلس در سال 86، آینه تمامنمای این دوره مجلس بود. چهارشنبه گذشته نمایندگان برای رفع ایرادات شورای نگهبان به لایحه بودجه به مجلس آمدند اما با ایرادات مجمع تشخیص مصلحت نظام به بودجه مواجه شوند. اگر نگوییم اقدام مجمع تشخیص در بیان ایرادات به لایحه بودجه «بیسابقه» بود حتما اینگونه ورود مجمع تشخیص به مصوبات مجلس را باید «كم سابقه» تلقی كرد. گرچه چهرههای شاخص مجلس همچون احمد توكلی، الیاس نادران، عماد افروغ، حسن سبحانی و ... به این اقدام مجمع، واكنش نشان دادند و بررسی ایرادات مجمع تشخیص به مصوبه مجلس درخصوص بودجه را «لازمالاتباع» ندانستند و از بدعتگذاری جدید در روند بررسی مصوبات مجلس گفتند اما كمتر نمایندهای اعتراض كرد كه عملكرد ضعیف مجلس هفتم كار را به جایی رسانده كه اگر تاكنون شورای نگهبان بر مصوبات مجلس نظر میداد و آنها را از نظر تطبیق با شرع و قانون اساسی بررسی میكرد اكنون مجمع تشخیص مصلحت نظام ضرورت میبیند كه در مصوبات مجلس دخالت كند، آنها را بررسی و ایرادات را به مجلس گوشزد كند. اگر امروز مجمع تشخیص مصلحت نظام پنج بند الحاقی به مادهواحده بودجه را به مجلس میفرستد تا دولت را برای ارسال متمم در سال آینده محدود كند، به این دلیل است كه نمایندگان مجلس نتوانستند در مقابل متممهای متعدد دولت نهم برای برداشت از حساب ذخیره ارزی بایستند. اگر مجمع دولت را ملزم به ارائه گزارش تطبیق بودجه سال آینده با سیاستهای كلی اصل 44 و برنامه چهارم توسعه به مجلس مینماید به دلیل آن است كه نمایندگان در طول سه سال گذشته نتوانستند به وظیفه نظارتی خود عمل كنند و دولت را ملزم به ارائه گزارشهای اجرای بودجه سنوات گذشته نمایند، بلكه همواره تحت عنوان تعامل و همكاری با دولت همسو بسیاری از ابزارهای نظارتی خود را به حال تعلیق درآوردند. نمایندگانی كه روز چهارشنبه به راحتی عنوان معاونت نظارت و راهبردی ریاست جمهوری را جایگزین «سازمان منحل شده مدیریت و برنامهریزی» نمودند باید از خود انتقاد میكردند كه چگونه نهاد مجلس را از «راس امور» بودن به جایی رساندند كه دولت بدون توجه به انتقادات نمایندگان، سازمان مدیریت را منحل كرد و بر اعتراضات آنها هیچ جایگاهی قائل نشد، بسیاری از مصوبات مجلس در لوایح بودجه از جمله توزیع بنزین به نرخ آزاد را اجرا نكرد، شوراهای عالی كشور را منحل كرد، مصوبه نظام هماهنگ پرداخت مصوبهای كه مجلس بر آن اصرار داشت را در لایحه بودجه سال 87 لحاظ نكرد و در جهت اصل 44 حركت نكرد. چهارشنبه روز مهمی بود؛ گرچه حداد عادل با افتخار در پاسخ به منتقدان دخالت مجمع تشخیص مصلحت نظام در لایحه بودجه، اعلام كرد «مجمع تشخیص مصلحت نظام دو، سه سالی است كه وارد مرحله نظارت شده و این جزو وظایفی است كه به مجمع تفویض شده و... اتفاق تازهای كه افتاده نظرات مجمع تشخیص مصلحت نظام بر قوانین مهمی مانند بودجه است.» اما به نظر میرسد رئیس مجلس هفتم اكنون در پایان چهار سال فعالیت خود باید توضیح دهد كه چرا مجمع تشخیص مصلحت نظام دو، سه سالی است كه برای اعمال نظارت صریح خود در مصوبات مجلس احساس ضرورت میكند. مجلس «آرامی» كه آقای حداد عادل بعد از پایان چهار سال ریاست خود به آن افتخار میكند، مجلسی است كه دچار «انفعال» بود و هرگز نتوانست از ابزار نظارتی خود استفاده كند و با سكوت و همراهی بدون چون و چرا با دولت نهم جایگاه خود را چنان تضعیف كرد كه مجمع تشخیص مصلحت برای جبران كاستیها وارد میدان نظارت شده است. چهارشنبه نمایندگان باید اعتراض میكردند و منتقد بودند اما نه به مجمع تشخیص مصلحت بلكه به خود، به هیات رئیسه و به حداد عادل به خاطر خللی كه در قبال جایگاه مجلس به این نهاد وارد كردند.
|+| نوشته شده توسط اعظم ویسمه در شنبه 4 اسفند1386 و ساعت 14:19  |
درباره وبلاگ
 ترجمه قالب
|
